Challenge Almere 2017

Om een lang verhaal kort te maken, ik hoopte onder de 10 uur te finishen en dat is niet gelukt. Enerzijds door de (weers)omstandigheden tijdens de wedstrijd en het feit dat ik een valpartij meemaakte tijdens het fietsen, maar voornamelijk door de niet geheel perfecte aanloop naar de wedstrijd. Twee weken voor Challenge Almere kwamen we terug van onze zomervakantie naar Toscane en Kroatië. Ik heb wel voldoende getraind, maar de omstandigheden zijn daar toch iets anders. Veel meer klimwerk en hoge temparaturen en dat is toch niet hetzelfde als wat je in Almere tegenkomt. Ook heb ik me niet ingehouden met eten en drinken, al viel de schade na de vakantie nog wel mee. Daarnaast ben ik in de week voor de wedstrijd twee keer naar een concert van Metallica geweest en alhoewel ik naar mijn gevoel voldoende rust heb ingebouwd was dit blijkbaar toch vermoeiend. En misschien had ik de 9e september ook gewoon geen goede dag. Continue reading

Challenge Roth 2016

Aan het begin van het jaar had ik nog geen beslissing genomen over welke triathlon mijn hoofddoel voor 2016 zou worden. Ik stond op het punt om me in te schrijven voor Ironman Maastricht toen op FaceBook een berichtje werd geplaatst dat je je kon aanmelden voor de wachtlijst van Challenge Roth in het geval mensen zich zouden afmelden. Al vrij snel kreeg ik bericht dat ik me kon inschrijven, en na overleg met het thuisfront heb ik dat uiteraard gedaan. Na de marathon van Rotterdam had ik moeite om me te blijven focussen en kwamen er teveel andere zaken tussendoor. De voorbereiding voor Roth was derhalve verre van optimaal en ik kon de trainingen van Eric van der Linden niet allemaal even goed uitvoeren. Daarnaast voelden de lange trainingen ook niet goed en al snel werd duidelijk dat mijn doelstelling om voor een sub-10 finish te gaan gewijzigd moest worden in het überhaupt halen van de finish. Continue reading

Challenge Almere 2015

Vorig jaar als toeschouwer bij Challenge Almere was ik onder de indruk van de organisatie en de sfeer van het evenement. Ik heb me met de early bird korting dan ook meteen maar ingeschreven voor 2015. Als Nederlandse long distance triatleet mag de hele van Almere niet op je palmares ontbreken. Ik had van de organisatie startnummer 449 gekregen, 944 bleek te veel voeten in aarde te hebben, maar toch leuk dat ze de moeite namen om een persoonlijk startnummer te regelen. Continue reading

Ironman Mallorca 70.3 2015

Na de Ironman van Frankfurt had ik geen triathlons meer gedaan en in 2015 miste ik de motivatie om serieus te trainen. Gewoon te veel andere dingen aan mijn hoofd en geen zin. Dat betekent niet dat ik niets heb gedaan, maar wel dat ik 5 kilo meer woog dan vorig jaar en veel minder en met name minder gestructureerde training heb gedaan. Een toptijd zou er dus niet inzitten en het voornaamste doel was om plezier te hebben.

Continue reading

Ironman Frankfurt 2014

De absolute A-race voor 2014 was Ironman Frankfurt, wat mijn derde ironman distance wedstrijd zou worden. Ik had hoge ambities, gebaseerd op de ervaringen van Challenge Barcelona in 2012 en Ironman Nice in 2013 en de vele trainingsuren in 2014. Frankfurt is redelijk dicht bij huis dus geen vliegstress maar een paar uur Autobahn. Daarnaast is de organisatie in handen van Duitsers, dus perfect, wat voor de gemiddelde neurotische triatleet (zoals ik) buitengewoon prettig is.

Continue reading

Ironman Mallorca 70.3 2014

Na een jaar hard trainen in weer en wind, hardlopen op tijdstippen waarop ik in een vorig leven pas naar bed ging, kilometers chloorwater, fietsen door donkere duinen en leven als een asceet (af en toe dan) kon ik op Mallorca uitvinden hoeveel beter ik was geworden. Om een lang verhaal kort te maken, mijn progressie het afgelopen jaar was 0,0%. Mijn finishtijd van de halve Ironman op Mallorca in 2014 was tot op de seconde gelijk aan mijn tijd in 2013. Vijf uur, drie minuten en eenentwintig seconden. Ik denk niet dat het eerder in de geschiedenis van Ironman is voorgekomen dat een deelnemer exact dezelfde tijd realiseert in twee opeenvolgende jaren. Continue reading

Ironman Nice 2013

Na de ironman distance triathlon van Barcelona zou Nice mijn eerste officiële Ironman worden. Met hoofdletter I, want onderdeel van de World Triathlon Corporation. Ik heb niet heel veel tegen commerciële organisaties, maar het verschil tussen een ironman en een Ironman vind ik nogal onzinnig. Maar wel slim van WTC.

Tijdens de eerste afdaling van het fietsparcours passeerde ik marshalls die rond een gevallen triatleet stonden. Bij de aanblik moest ik meteen denken aan de beelden van Fabio Casartelli die in 1995 viel in de afdaling van de Portet d’Aspet tijdens de Tour de France. Dezelfde lichaamshouding, ogen dicht en een grote plas bloed naast het hoofd. Bizar hoeveel je kan waarnemen als je tegen de 40 per uur fietst. Op dat ogenblik twijfelde ik niet aan de uitkomst en tijdens de marathon werd omgeroepen dat een 30-jarige Brit was overleden en werd een minuut stilte gehouden. Alle sportieve prestaties werden in een ander licht gezet. Op zich gebeuren er overal ongelukken, maar als het zo zichtbaar dichtbij komt is het toch anders. Op dezelfde dag is een deelnemer aan de Tour Tansalp, waar een aantal fietsvrienden aan meedoet, ook overleden aan de gevolgen van een valpartij. Een zwarte dag.

Continue reading

Mallorca 70.3 11 mei 2013

Executive summary: 5u03m21s, AG40-44: 76/460. Zwemmen goed, fietsen had harder gemoeten, lopen ok, Mallorca is mooi.

Iets uitgebreider: Mijn eerste triathlon in 2013 werd meteen mijn eerste officiële 70.3 Ironman. Al baarde de afstand me na de ironman distance triathlon in Barcelona geen zorgen meer. Het getal 70.3 staat voor de afstand in mijlen en komt overeen met een halve ironman. Aangezien de meivakantie in Zandvoort twee weken duurt combineerden we een gezinsvakantie op Mallorca met de triathlon. Ik had een vakantiehuis geboekt aan de looproute, vlakbij het strand. Zaterdagavond vlogen we richting de zon (figuurlijk, het was al donker) zodat ik een week kon acclimatiseren aan het on-Nederlandse weer. Continue reading

Re: When should you take on an ironman?

In de november issue van Triathlete Europe stond het volgende artikel van Matt Fitzgerald (overigens is zijn boek Iron War over de Ironman in Kona van 1989 een absolute aanrader): http://triathlete-europe.competitor.com/2012/11/22/when-should-you-take-on-an-ironman/

Over het artikel was ik minder enthousiast. Matt ging in op de vraag wanneer je de stap naar een volledige triathlon zou moeten maken en wat je hier van zou kunnen verwachten. In het kort komt zijn advies er op neer dat je een paar jaar kortere afstanden moet doen, dan een jaar je kapot moet trainen om je eerste ironman ‘voor de ervaring’ te doen. Aangezien ik het hier niet mee eens ben heb ik een mail gestuurd naar het tijdschrift met mijn overwegingen. Tot mijn verbazing werd deze brief ook gepubliceerd als ‘brief van de maand’ en krijg ik een thermo jersey als dank.

Onderstaand mijn ingezonden stuk.

Continue reading